19-10-09

ploegsteert: een impressie door een Beisbroekloper

Ode aan de Course du Souvenir - Ploegsteert 11 november

Beeld je een wat groezelige zaal in, zo'n 40 à 50 meter groot, met een paar honderd mannen en vrouwen die hun kleren uitdoen, die deponeren op netjes in rijen geschikte stoelen, en hun lopersoutfit aantrekken...  Dit is Ploegsteert, een zaaltje in het dorpscentrum, het is 11 november, en vandaag wordt hier de Course du Souvenir gelopen, 21 km lang. Ook jij bent erbij, je kleedt je om, en haast je naar de startplaats buiten.

Boven het dorpsplein is de lucht asgrauw. Honderden lopers krioelen door elkaar om de beste startpositie te vinden, nog een paar meter dichter bij de kop van de koers. De oranje truitjes van de Beisbroeklopers klitten wat samen, en dat groepsgevoel is altijd leuk. Er wordt wat zenuwachtig gepraat, af en toe klinkt een schelle lach op, maar het wachten duurt lang, verdorie, we moesten eigenlijk al vertrokken zijn. En dan komt de start toch, de massa zet zich in beweging, maar komt veel te traag op gang alsof een onzichtbare kracht zegt 'rustig aan, je hebt straks nog tijd genoeg om je ziel uit je lijf te lopen.' Een grote zware man vloekt, een te enthousiaste andere loper heeft bij de start achteraan op één van zijn schoenen getrapt, en hinkend en gotverend rept hij zich naar de kant, en je weet wie de onverlaat is, je hebt het zien gebeuren, maar de schuldige heeft zich vliegensvlug in een druk gesprek gestort met de onbekende naast hem en kijkt noch op noch om.

Een eerste lang recht stuk, de compacte massa wordt snel een uitgerekte sliert, en in de eerste draai naar rechts zie je de eersten al  lopen, amaai, die liggen al een paar honderd meter voorop.  En het weer wordt slechter. De wolken kleuren nog donkerder tot ze uiteindelijk openspatten. De regen, die daarstraks nog aarzelde, gutst nu naar beneden, het water loopt in straaltjes van je gezicht. Je ziet hoe iemand zijn kletsnatte bril afneemt, hem droog wrijft met zijn truitje, wat een vrij zinloze bezigheid is, want 50 passen verder zie je hem alweer hetzelfde doen. Je schoenen hebben zich vol water gezogen, en maken bij elke stap een zippend geluid, wat jou niet geruststellend overkomt, zeker als je weet dat je nog dik 15 kilometer voor de boeg hebt. De natte truitjes trekken strak samen rond de bovenlijven, wat bij de vrouwelijke lopers wel voor een prettige aanblik zorgt, maar veel tijd om daar bij stil te staan heb je niet, want vooruit moet je, vooruit!

Nu loop je een stuk bos in. Links een charmante 'bed and breakfast', je denkt 'hier moet ik volgende zomer met de familie eens terugkomen'. De lopers vòòr jou hebben van het bospad een drassige slijkboel gemaakt, op hun bleke kuiten zie je de modder hoog opspatten. Vòòr je ontwaar je een oranje shirt, een Beisbroekloper, en na een paar minuten ben je bij hem. Je loopt een tijdje samen, de conversatie verloopt in korte hijgende zinnen:'gaat het?', 'wel slecht weer hé',  'is het ok als ik verder loop?', 'ja, doe maar', en ik laat hem achter mij, of hoe solidariteit en competitie elkaar afwisselend de loef afsteken. Het bos ligt nu achter je, het landschap wordt lichtjes heuvelend en lijkt wel eindeloos. Onderweg doemt een oorlogsmonument op, later een soldatenkerkhof met witstenen zerken. De Course du Souvenir is niet toevallig op 11 november, Wapenstilstandsdag. Enkele oud-strijders, hun borst vol medailles, sjokken langs de weg, onderweg naar een herdenking. Zou het op 11 november 1918 ook zo'n hondenweer geweest zijn?

Je loopt, je loopt, je loopt. Heel jouw doen en laten is herleid tot die ene activiteit: lopen. Al je herinneringen, je toekomstplannen, je frustraties en ergernissen worden miraculeus weggespoeld om ruimte te maken voor dat ene iets: lopen. In je borst gloeit opnieuw die curieuze mengeling van afzien en genieten. Zijn het de endorfines die weer stromen? Je neemt hier deel aan de loop in Ploegsteert, neen, veel sterker, je BENT de loop in Ploegsteert, samen met die duizend andere loopgekken, want was jij er niet en de anderen ook niet, dan was dit een miezerige dag in dit onooglijke gat van de wereld, in niets te onderscheiden van de andere 364 dagen van het jaar. Maar vandaag wordt hier de Course du Souvenir gelopen! En dat gevoel geeft je vleugels, je hebt nog wat reserve, je versnelt lichtjes je pas, je haalt 5 lopers in, je haalt er 10 in, je voelt hun blikken in je rug, 'wat voor een streber is dat zeg!' Maar de inspanning is te groot geweest, je pas vertraagt weer, een paar lopers steken je voorbij, niet zonder een triomfantelijke grijns in jouw richting te werpen.

De laatste kilometers nog, in een lange rechte lijn naar de aankomst. Man, wat is dat zwaar! Het publiek, dat hier in een dikkere rij staat, roept en joelt, maar je hoort alleen een soort geraas, want je moet voort. De regen is nu minder intens geworden en houdt na een tijdje domweg op. Een bleek melkwit zonnetje verschijnt voorzichtig aan de hemel. Je truitje fladdert weer losser rond je lichaam, het voelt wat klam aan, maar is dat nog van de regen of al van je eigen zweet?

De aankomst overschrijdt je met een grimas op je gezicht. De benen lopen nog enkele passen werktuiglijk door, maar vallen dan toch stil. Je strompelt wat doelloos rond en je gaat uiteindelijk tegen een boom leunen. De roes houdt nog even aan, je schudt handen van bekenden en onbekenden, iemand legt vriendschappelijk zijn arm rond je schouder, maar hoe heette hij ook alweer? Op het dorpsplein hangt een bijna kermisachtige sfeer. In een tent kan elke loper een flesje bier van de streek krijgen, er zijn veel grijpende handen, tot je er uiteindelijk ook eentje bemachtigt dat je een paar dagen later op een avond behoedzaam zult uitdrinken, slokje na slokje, want dit is niet zomaar bier, dit is streekbier van de koers van Ploegsteert. Het lege flesje zal je nog een tijdje bewaren, bijna als een relikwie, tot je het na een paar weken in een opwelling samen met andere flessen in de glascontainer zal gooien.

Terug naar de zaal. In de gonzende drukte hangt een weeë geur van enkele honderden bezwete lijven maar het is vooral de scherpe reuk van massagezalf die je bij het binnenkomen in de neus slaat. Waar was je stoel alweer? Je moet over een paar uitgeputte lichamen klauteren om je stoel te vinden, maar je vindt hem niet, shit, het was toch in diè rij, boven jouw kleren zijn die van een andere loper beland, en zo vind je hem uiteindelijk toch. Je laat je zakken op je stoel, je bent onmiskenbaar het middelpunt in deze lawaaierige zaal, en alle andere uitgezakte lopers op hun stoel zijn ook hun eigen middelpunt. Het is volbracht, en een ondefinieerbaar gevoelen van gelukzaligheid overweldigt je. Dit moment moet je toch even vasthouden... En dan weer nuchterder: je schoenen, looptruitje en broekje moeten uit, en zou je nog douchen? Links zie je een rij pezige naakte mannen staan wachten, met alleen een handdoek losjes in de nek, en daarachter grote wolken stoom en het gesis van heet water, wat een prachtig beeld is dat... Neen, de rij lijkt jou iets te lang, geen douche, de gewone kleren weer aan, en zo neem je je eigen duffe geur weer mee op de terugreis. Lopers die al aangekleed zijn komen stilaan weer in hun gewone doen, zitten gezellig te keuvelen, je kunt hier nieuwe vrienden maken.

En weer naar buiten. De zon staat nu stralend aan de hemel, de straten zijn terug vrijgemaakt voor de vertrekkende auto's, op het kruispunt regelt een agent het verkeer. De cafés zitten bomvol en hebben hier weer één van hun beste dagen van het jaar. En terwijl je je sporttas achter je aan zeult, op weg naar jouw auto, welt deze gedacht in je op: als je binnen 20 of 30 jaar in een rusthuis voor bejaarden zit, en het is 11 november, en je schuifelt rond in de gangen van het rusthuis, bibberig steunend op je wandelstok, dàn zal je terugdenken aan deze glorieuze Course du Souvenir op 11 november in Ploegsteert waar jij bij was... Zeker weten.

Patrick Gheysen

10:14 Gepost door bart in joggen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

06-10-09

10 jaar Ladies

DSC_0428

10:06 Gepost door bart in joggen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

10 jaar Ladies

DSC_0006

10:04 Gepost door bart in joggen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |